Van Depremi Sonrası Öğrencilerin Ruh Hali

Van’da kanayan yara çok derin.. Van Yüzüncü Yıl Üniversitesinde okuyan öğrencilerin ruh hali yahut psikolojik durumları hiçte iç açıcı değil.. Van’da yaşayan Van halkının durumu daha da vahim.. Öğrenciler bir şekilde okudukları bölümlerden mezun olup ayrılacaklardır  fakat oranın yerli halkı, orada doğup büyümüş o insanlar hayatlarını orada devam ettirmek zorunda kalacaklar.. Her yıkılmış binanın önünden geçerken o anda yaşadıkları olayları hatırlayacaklar.. Ne zaman ki bir Çadır Kent ismini duysalar hatıraları o günlere doğru seyahate başlayacak..

Yüzüncü Yıl Üniversitesi Öğrenci Psikolojisi

Psikoljik olarak Van’da o anda yaşayan kim olursa olsun büyük bir yara almış durumda.. İkinci bir felaketi kaldırabilir mi bünyeler, bilemeyeceğim.. Şahsen yaşamamış olsam da yaşayanların ağzından yaşadıkları duyguları aktarmak istiyorum..

Doğunun incisi Van’da güneş en tepede parlarken insanlar her zaman ki gibi hayatın akışına bırakmışlar kendilerini. Kimisi Cumhuriyet Caddesinde arkadaşıyla birlikte dolaşırken ertesi gün gidecekleri okulun sıkıcılığından bahsediyor. Kimisi memleket meseleri hakkında bir köşede oturmuş hararetli bir şekilde tartışıyor. Bir başka tarafta esnaf müşterilerini memnun bir şekilde iş yerlerinden uğurlarken diğer yandan küçük çocuklar hayatın acımasızlığına inat herşeye gülüp geçiyorlar..

İlkağızdan yaşayan arkadaşım anlatıyor:

Saatler takriben 13:40′ı gösteriyordu.. İnsanların şaşkınlığını ve korkularını bağırışlardan duymak mümkündü.. Sokaklarda nereye gittiklerini bilmeden koşan insanların yapmaya çalıştıkları hafızamdan hiç çıkmıyor.. Neden sonra sallandığımı hissetmiştim.. Hiç birşey yapamıyor öylece durmuştum.. Hayatım gözlerimin önünden geçmeye başladı. Kesinlikle ölüyorum düşüncesi hakimdi artık aklıma.. Yaşamayan bilemez diyorlar ya işte öyle de anlatılmaz bir duygudur. Allah kimsenin başına öyle bir anı versin ve Allah insanları korusun..

Arkadaşım bu satırları bana söylerken şanslı olduğumu da eklemişti o anları yaşamadığım için.. O’na göre şanslıydım elbette fakat kendi açımdan o kadar da şanslı olduğumu söyleyemeyeceğim.. O’nu yalnız bırakmış veya O bu duyguları yaşamıştı da ben öylece uzak kalmıştım.. Allah affetsin.

Arkadaşlar! Hülasa O depremi yaşayan insanların halet-i ruhiyeleri hiçte iyi durumda değil.. Ölünceye kadar hafızalarının bir kenarında öylece duracaktır.. Tıpkı benim aklımda kalacak olan bir iz gibi..

Metin Kılıç

Bu Yazıyla Benzer Konular: