Rotasız Yolculuklar.

Duvarları yıkılıp, talan edilmiş bir viraneyim şimdilerde. Üzerime sağnak sağnak yağmurlar yağarken altına giripte korunabileceğim hiçbir yer yok.Fırtına dersen, intikam alırcasına üzerimden geçerken acısını bedenimin en ücra noktalarına kadar hissettiriyor.  Ne yapacağını bilmeyen ve rotasını kaybededip nereye gideceğini unutmuş bir gemi gibiyim. Yardımına o derece muhtacım ki, anlatamam..

Yani konuşmak için illa ki dile mi ihtiyaç duyulur, gönül diliyle de konuşamaz mı insanlar? Fani ömürler geçip giderken üzerimizden göz göze gelince de anlaşamaz mı insanlar? Her gece gizliden gizliye hem de kimselere hissettirmeden bakarken Sana, arada bir göz göze geldiğimiz zaman sessizce, içimizden bir gönül merhabası yollayamaz mıyız? Bir çocuk misali ayrılıklarımıza göz yaşı dökerken, kavuşmalarımız içinde gözlerimizden yaşlar çağlayamaz mı?

Merhaba Sultanım, hoşgeldin..

Bu Yazıyla Benzer Konular: