Sevgiliye…

Sevgiliye…

Ey kömür gözlüm, elmas gözlerinde yandım ben,
Tulumbacılar dahi artık etki etmez bana,

Yalnızlık girdabında yok olup gittim de ben,
Tut ellerimden kaldır beni ne olur acı bana,

Sensiz bir anlamı yoktur şu gönlümün artık,
Gel gir gönlüme, Ab-ı hayat sun bana…

Geceler sessiz, yollar yolcusuz ve perişanım ben,
Bir nur gibi aydınlat gecemi de yeter artık yaklaş bana…

Yağmurlar ile birlikte şarkılar söylerdim ben,
Bak, şarkılarda seni ister, yağmurda rahmetsin sen bana…

Hani Rüyalarda seni görüp tekrar uyurum ya ben,
Rüyalarda dahi olsa bir umut ver bana…

Arada nice yıllar olsa da, seni beklerim ben hiç usanmadan,
Bir ömürde geçse aradan yeter ki sen gel takıl bana…

Limana yanaşan sahte tüccarlardan değilim ben,
Gönlünü almak ister şu gönül ne olur inan bana…

Her geçen gün sevdanı büyüterek yaşarken ben,
Sevdam tükenmeden bir imdat et bana..

Der saadete varıp can vermek isterdim ya ben,
Sen olmayınca Der saadet’te artık haramdır bana…

Metin KILIÇ (Fakir)